"kadehime eski falernum şarabından döken çocuk,
daha acısından getir bana."

an.

dokunmak için yaratılan adam. bi amacı var mı diye sorulmuyor bu cümleden sonra.
fakat o hiç bir duyusu yokmuşcasına sadece dokunmayı secmiş.
nesneleri böyle tanıyor,hatta belkide insanları da. belki de insanları. belki de insan.belki de ...
adam gözden kayboluyor.içeri giriyorum. hikaye bitiyor.