küçük kara balığı oynuyorum.

evet evet yapmak istiyor. belki de yapmak istedigi tek şey bu. hadi diyor.. şimdi.. at adımını.. ayagı havada kalıyor.bir kaç saniye içide bambaşka görüntüler sesler sarıyor belleğini. bilincini parçalıyor. savaşıyor evet. ama buna kendi bile inanmıyor. kendine güven'i'nin ardında saklanan bir şey oldugundan şüpheli. devamlı başı arkasına dönük,ilerli-yor..biri sesleniyor uzak ülkelerden belki cok daha uzaklardan - belki litvanya- ve yakınlardan cok daha yakınlardan oturdugu sıra'dan mesela.güç veriyor. iyi hissettiriyor. ve en yaşanılası olan da yakınlarda renk değiştirirse gökyüzüm bir yerlerde bir gökkuşağı bekliyor...evet bildin.o ben'dim..

ilkler aslında ilk değil,

sonlar aslında son.

karşımızdakini kandırmaya çalışmaktan başka yaptığımız bir şey varsa;

o da kendimizi kandırdığımız gerçeğidir.