Gecen yıl agustos 13 de bir kitap verilmişti. Adı “sanat’ın gerekliliği”. Kişisini yansıtan bir kitaptı bu.geçmişi olan bir kitap. Eski bir kitap. Bilmem kaçıncı el. Kendileri okumuş pek sevmiş kısa süreli dostlugumuz sonucunda benim okumama layık bulmuş. Beni tanıma nezaketinde bulunarak.güzel bir şey bu. Eski bir kitap yenisinden daha fazla şey ifade ediyor gibi. Yeni olan hep sizindir. Fakat eski daha önce başkalarına da aittir. Ve onlardan izler taşır. İşte bugun tekrar kitabı elime aldım.okumuş olmama ragmen bi kenara atamıyorum onları. Ara sıra inceliyorum. Kitabın ilk sayfalarına daha önceki sahibinden –ki kim oldugu bilinmiyor- kalma yazılar ve bir de garip bir çizim yer alıyor.çizim biraz ilginç. Bir yol eskizi gibi fakat üzerinde filiozof isimleri var. Bir de kutucuk içinde yazılmış A.O. harfleri. Tarif edilen yer bu olmalı diye düşündüm. Birde yazılanları yazmak istiyorum :

“ses özgün duysal renklerini yitiriyor…”

“refleksif öykünme”

en arka sayfada bir adres var. Gitmemi istiyor olabilir mi? Diye düşündüm. Eger bir iş merkezi olamasaydı buna inanabilirdim.